สมาชิกทีมสแปมไฟท์เตอร์ - คุณ แดเนียล ยอร์ทฮอลท์
ทำไมยังหายใจอยู่ล่ะ? ผมจะไม่ทำอะไรทั้งสิ้นจากมุมมองของผม ผมว่าที่นี่ดีที่สุดแล้ว ถ้าโปรแกรมสแปมไฟท์เตอร์ไม่ใช่เครื่องมือต่อต้านสแปมที่ดีที่สุด ผมคงค้นหาวิธีที่จะทำให้มันดีที่สุด โชคดีที่สแปมไฟท์เตอร์ดีที่สุด ผมเลยต้องทำแค่ธุระอื่นๆในบริษัท



สมาชิกทีมสแปมไฟท์เตอร์ - คุณ แดเนียล ยอร์ทฮอลท์
หลังจากจบการศึกษาระดับมัธยมปลายในประเทศสหรัฐอเมริกา ผมกลับมาที่ประเทศเดนมาร์ก โดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตตัวเองดี ดังนั้นผมจึงเข้าศึกษาต่อ ที่ Copenhagen Business School จากนั้น ระหว่างปิดเทอมที่ผมไปเยี่ยมญาติที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ผมได้มีโอกาสไปเยี่ยมชมไมโครซอฟท์ และทันทีหลังจากนั้นผมก็รู้ว่าผมควรจะทำอย่างไร ผมอยากเป็นนักบริหารซอฟท์แวร์ เมื่อผมอายุ 20 ปี ผมพบบริษัทที่เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านสื่อมัลติมีเดียตรงกับความหลงใหลในด้านการถ่ายภาพของผม การถ่ายทำวิดีโอและคอมพิวเตอร์ ในปี 1999 ผมก็ได้พบกับ คนเพี้ยนๆจากบริษัทจูบี ผู้ให้บริการเครือข่ายอินเตอเนตที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเดนมาร์ก พวกเขาตลกและมีอารมณ์ขันมากมายด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ ผมตัดสินใจออกจากชีวิตการทำงานของผมและทำงานที่นี่ในตำแหน่งเว็บ เดเวลลอปเปอร์ วันหนึ่งในขณะที่ผมยังคงทำงานกับคนบ๊องส์พวกนี้ แล้วพวกเราก็ค้นพบสแปมไฟท์เตอร์ด้วยกันในห้องใต้หลังคาของผมย้อนไปในปี 2003


เวบไซต์ที่ชื่นชอบ 3 เวบไซต์ :
ผมไม่มีเวบไซต์ไหนๆที่ชอบเป็นพิเศษ มีเวบไซต์ดีๆมากเกินกว่าที่ผมจะเลือกได้
อะไรทำให้คุณหัวเราะ?
การผายลมที่ดีมักตลกเสมอ แต่นอกจากนี้ผมก็ชอบ SNL มากๆ, ช่องรายการโทรทัศ์ตลกขำขัน, เจย์ ลีโน, เดวิด เล็ทเทอร์แมน, มอนตี้ ไพธอน และก็อื่นๆอีกนิดหน่อย
อะไรทำให้คุณหมดอารมณ์?
สิ่งแย่ๆ, การบริการลูกค้าที่ไม่ดี, ที่ดูเหมือนจะกลายเป็นมาตรฐานไปแล้วในประเทศเดนมาร์ก (แน่่นอนว่าไม่ใช่สแปมไฟท์เตอร์ :-p)
อาหารจานโปรดล่ะ?
อาหารหรือ? ได้ยินว่าใครพูดว่าอาหารใช่มั้ย ผมรักกกกกกอาหาร แค่ส่งมาให้ผม ส่งมา ส่งมา ผมว่าจะง่ายกว่านะ ถ้าถามผมว่าผมไม่ชอบทานอะไรน่ะ.
กีฬาที่ชอบ?
ฮ่า ฮ่า กีฬา!!! ใช่แล้ว ถ้าคุณพยายามหาพ่อมดคอมพิวเตอร์ที่ชอบกีฬาและคุณก็พบพวกเขา นั่นคงไม่มีผมอยู่ในกลุ่มล่ะ ผมว่ากีฬาเป็นสิ่งที่ดีนะครับ แต่ไม่เอาน่า..มันคุ้มค่าเพียงพอกับที่ผมควรจะปลีกเวลาของผมไหมเนี่ย
สิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต?
ฮา ฮา ผมยังไม่จบเกี่ยวกับกีฬาเลย อืมมมมม ไหนลองดูซิ แต่ก่อนสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตผมคือ อาชีพของผม แต่ณ วันนี้ผมคิดว่ามันคงกระโดดมาเป็นการสร้างครอบครัว อย่างไรก็ตามผมคงใช้เวลามากขึ้นกับการทำงานและทำงาน หลังจากนั้นแล้วก็ใช้เวลาอยู่กับครอบครัวของผม แต่ตราบใดที่พวกเขารู้ว่าผมทำงานเพื่อพวกเขา ผมคิดว่าแค่นั้นก็พอแล้ว "ผมบอกคุณแล้วที่รัก ว่าสักวันหนึ่งพวกเราจะย้ายไปลังกระดาษที่ใหญ่กว่าเดิม รักคุณนะ ที่รัก"





